Gelukwensen voor diamanten paar
Haar wieg heeft in Langelo gestaan, die van hem in de Honesch. Op de dansvloer vormen ze al een perfecte match. En zo komen ze er geleidelijk achter dat ze samen verder door het leven willen. Op 4 februari 1966 geven Hennie Hietbrink en Mieke Joossink (Blommenoa) elkaar het jawoord. Burgemeester Van den Hengel bezoekt het diamanten paar op hun zestigste trouwdag.
Het gezamenlijke leven van Hennie (87) en Mieke (81) Hietbrink begint in een kleine boerenwoning in ’n Katt’nstat, aan de rand van het Buurserzand. Ruim vijftig jaar wonen ze vervolgens in het historische Domhuis, pal naast de Protestantse kerk. Daar wordt Erik, hun enige kind, geboren. Trots is het diamanten paar op de twee prachtige kleindochters die hij hen schonk.
Alle lof
“Eigenlijk zijn we dertig jaar getrouwd”, verklapt de bruidegom aan Gerard van den Hengel. Dat vraagt om uitleg: “De helft van de tijd was ik van huis vanwege mijn werk. Bouwprojecten door heel Nederland.” Zijn vrouw knikt lachend. Het is wat het is. Veel komt inderdaad op haar neer. Zo ook de taken voor het toenmalige Sociaal Fonds voor de Bouwnijverheid, waarvan Hennie het agentschap voor Haaksbergen beheert. “Alle lof hoe zij dat toen allemaal in haar eentje heeft geregeld. Steeds mensen aan huis, uitkeringen uitbetalen, vakantiebonnen verzilveren.” “En met grote geldbedragen over straat, want alles was toen nog in contanten”, vult Mieke aan. De burgemeester is onder de indruk. “Tja, toen kon dat nog….”
Wereldberoemd
Als hun zoon gaat voetballen bij VV Haaksbergen, brengt hij twee enthousiaste vrijwilligers mee. Ondertussen zijn Mieke en Hennie wereldberoemd bij de groenwitten. Altijd inzetbaar, maar bovenal bekend als beheerdersechtpaar van de voetbalkantine. “Vijfentwintig jaar hebben we dat samen gedaan. Met plezier! Je leert zó veel mensen kennen”, zegt Mieke. De rol van gastvrouw is haar op het lijf geschreven. “Prachtige tijd”, beaamt Hennie die nóg een voordeel ziet: “Voor mij werd er nooit naar de kantine gebeld dat ik thuis moest komen…” Hun vrije tijd brengen ze grotendeels samen door. Veel gekampeerd, met z’n drieën. En een flinke portie vrijwilligerswerk verzet. “Best veel gegeven, maar het heeft ons ook veel gebracht!”
Niet verwacht…
Een voorrecht vinden ze het dat ze hun diamanten bruiloft kunnen vieren. Niet verwacht nadat Hennie zeven jaar geleden de diagnose ALS krijgt. Dat hakt erin, maar ze besluiten meteen de knop om te zetten en te genieten van de goede dingen die het leven in petto had en heeft. “Zeker merk ik dat ik die ziekte heb. Maar ik zie anderen véél sneller achteruit gaan”, relativeert Hennie. Dankbaar zijn ze voor de prima professionele zorg waarop ze kunnen rekenen. Geluk is…? “Dat we na al die jaren nog steeds een eenheid zijn, altijd op elkaar kunnen vertrouwen.”
