Al zes decennia samen
“Van harte gefeliciteerd! Volgens mij ben ik hier bij een oud-loonwerker op bezoek?”, begroet Gerard van den Hengel de twee hoofdrolspelers. Klopt. Vandaag (1 juli) precies 60 jaar geleden zijn Jan en Truus Breukers-Veldhuis gehuwd voor de wet. Maar 19 november telt voor hen als dé trouwdag. Die dag in 1966 dat de pastoor van de Isidoruskerk hun huwelijk inzegent.
Met zijn oudere broer, de vrijer van één van haar zussen, komt Jan Breukers (81) geregeld over de vloer bij huize Veldhuis (de Pelle) in St. Isidorushoeve. Maar wanneer hij en Truus (78) écht verkering krijgen? Ze weten het niet meer. Wél waarom ze snel zijn getrouwd. Jan zit namelijk in militaire dienst: twee jaar zwoegen voor een habbekrats. “Was je getrouwd, dan kreeg je gewoon loon. Daarom dus. Dan hoefde ik er niet meer heen voor de hobby…”
Zondag betaaldag
De geboren en getogen Veldmater heeft dan al een mooi plan: voor zichzelf beginnen als loonwerker. Op de steun van Truus kan hij honderd procent rekenen. Ze schaffen een blauwe Ford-trekker aan (nu gekoesterd als oldtimer) en landbouwwerktuigen. Hooibalen persen, mestputten leegzuigen met de giertank en weer uitrijden op de akkers, mais hakselen. Werk zat bij de boeren. Jan maakt lange dagen, terwijl zijn jonge vrouw thuis de klanten te woord staat. Afrekenen gebeurt vaak op zondag, bij Breukers in de keuken. Truus zet verse koffie. “En daarna een borrel op tafel”, lacht Jan. Keihard werken. “Zo voelde het absoluut niet!”, verzekert het diamanten paar. Toch vinden Jan en Truus tijd om een gezin te stichten: drie zoons (Gerlo, Robert en René) en tenslotte dochter Wendie. Trotse opa en oma zijn ze van acht kleinkinderen.
In alle vroegte
In 2002 dragen de oprichters hun ‘Breukers Loon- en grondverzetbedrijf’ over aan zoon Robert Breukers en schoonzoon Robert Vossebeld. “Met een gerust hart, de jongens doen het goed.” Het aandeel loonwerk wordt inmiddels ver overtroffen door grondverzet-projecten en de mechanisatie-tak. “Mooi dat u naast het bedrijf kon blijven wonen, toch?”, veronderstelt Van den Hengel. “Mmm, ja en nee. Dat lawaai ’s morgens in alle vroegte….”, meldt de bruidegom. “Maar ook elke dag even koffie drinken in de kantine. Zo hoor je nog eens wat”, vult de bruid aan. Post, bonnetjes en rekeningen opruimen, Truus kan het nog niet laten. En Jan doet graag hand- en spandiensten. Het echtpaar verveelt zich niets. Zij vermaakt zich met zwemmen, XL legpuzzels, denksport, wenskaarten maken en nog veel meer. En Jan heeft nu weer volop tijd voor de passie uit zijn jeugd: postduiven. Prachtige reuring is er ook als in de wintermaanden in één van hun grote schuren wordt gebouwd aan een praalwagen voor de carnavalsoptocht.
Rot geschrokken
Twee tevreden mensen, zes decennia samen. Maar afgelopen april is het even héél spannend geweest. Jan met loeiende sirenes naar het ziekenhuis: hartinfarct. Aandachtig luistert de burgemeester naar zijn verhaal. “Zee hebt mien‘n binn’nbaand wier eplakt”, grapt Jan. Het gaat weer goed met hem. Truus: “Ik dach: ‘As hee d’r mi-j mear nich tusk’n oet knip’.” Want naar hun diamanten bruiloft hebben ze écht uitgekeken.