Felicitaties voor diamanten bruidspaar
Op 22 april 1966 klinkt hun jawoord in het stadhuis van Enschede. De zestig huwelijksjaren zijn voorbij gevlogen. Aandachtig luistert burgemeester Van den Hengel naar het opmerkelijke levensverhaal van Henk (83) en Brigitte (82) Stevens-Ulrich.
“Hoe heeft u elkaar leren kennen?” is dé vraag die Gerard van den Hengel alle bruidsparen voorlegt. Om dat te begrijpen eerst een stukje voorgeschiedenis. De wieg van Brigitte Ulrich staat in Metz (nu Frankrijk, destijds Duits grondgebied). Als ze vier jaar is, verhuist ze met haar Nederlandse moeder – haar Duitse vader raakt vermist tijdens de Tweede Wereldoorlog – naar opa in Assen. “We woonden in dezelfde straat, maar toen we hebben elkaar nooit gezien”, vertelt geboren Assenaar Henk Stevens.
Oppas
Brigittes moeder hertrouwt. Als haar stiefvader een baan krijgt bij Vredestein, verruilen ze hun toenmalige woonplaats Smilde voor Enschede. En uitgerekend daar brengt dienstplichtig soldaat Henk een verlofweekend door bij zijn broer en diens vrouw. “Die zaterdagavond moesten zij op visite. Ik bleef thuis bij hun zoontje. Ging opeens de bel, stond zij voor de deur. ‘Ik ben de oppas’, zei ze. ‘O, ik ook”, antwoordde ik. ‘Kom d’r maar in dan…’” Van den Hengel lacht: “Voelt een beetje alsof er opzet in het spel was… Liefde op het eerste gezicht?” “Nee”, bezweert de bruid. “Het was leuk, meer niet. Van schrijven kwam niet veel terecht. Het duurde een hele poos voor we elkaar weer zagen. Maar tóen werden we wél verliefd.”
Vredestein
Serieuze verkering dus. Voor de liefde gaat Henk haar achterna. “Eerst moest ik daar werk hebben natuurlijk. Dat was geen probleem. Dat ik in dienst alle rijbewijzen had gehaald, kwam goed van pas. Door familie werd ik getipt dat Vredestein een testchauffeur zocht. Dat heb ik 34 jaar gedaan, tot aan mijn vroegpensioen. Mooi werk, bij een bedrijf dat héél goed zorgde voor zijn medewerkers.” Zijn vrouw knikt. “In mei hebben we het laatste feestje met de gepensioneerden. En dan stopt Vredestein. Wie had dat kunnen denken...”
Hart voor de zorg
Van spoelster in de textielindustrie heeft Brigitte zich omgeschoold tot verzorgende. Een roeping die haar op het lijf is geschreven. “Met zó veel plezier gewerkt, zó veel meegemaakt. Ik kan er een boek over schrijven.” En wordt ze bij nacht en ontij opgeroepen voor een spoed-vraag vanuit de wijk, dan is Henk haar privéchauffeur. “In haar eentje in het donker over straat… Je weet nooit wat je tegenkomt”, legt hij uit. Na veertig heerlijke dienstjaren, ze is dan 72 jaar, krijgt de bruid, eervol ontslag. “Was dat niet gebeurd, dan had ik daar misschien nóg gewerkt!”
Geluk
Geluk, dat zit ‘m voor het diamanten bruidspaar in de warme familiebanden. Met hun kinderen, Roelof en Wilma. Met hun vier kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen. En met hun broers en zussen. “Wat is nou het geheim van zó veel jaren samen?”, informeert Van den Hengel. “We staan er hetzelfde in, in het leven, zijn het meestal eens. Zo houd je het prima vol.” En dus spreken ze af: “Tot over vijf jaar!”