Diamanten paar deelt lief en leed

Voor de ambitieuze jonge techneut uit Hengelo en de in Ter Apel opgegroeide apothekersassistente begint het in 1963 bij de Waarbeek. De pianist van het orkest is die avond niemand minder dan Harry Bannink. Die eerste dans samen smaakt naar meer. “Ja, dansen ging ons best goed af”, weet de nu 88-jarige bruid. “Na afloop bracht ik haar naar huis. Met mijn Heinkel scooter, dat was écht iets bijzonders”, vult de even oude bruidegom glunderend aan. Naar huis, dat is dan in Enschede, want daar woont en werkt Ardina in de apotheek. Overigens heeft Henk destijds een baan bij Stork, op de tekenkamer.

Droomhuis

Na hun jawoord in het Enschedese stadhuis begint hun gezamenlijke leven in een splinternieuw koophuis in Borne. Behorend tot een bouwproject van Stork, speciaal voor diens werknemers.

Daar staat de wieg van de twee zoons die ze samen krijgen: Erik en Ruud. Henk bouwt een rijk arbeidsleven op in de wereld van pompen en machines, maar is daardoor vaak van huis. Voor zijn vrouw geen probleem. Want de weekenden en vakanties zijn voor het gezin. In 1996 laten ze in De Hassinkbrink hun droomhuis bouwen. Mét een tuin, een paradijsje voor twee mensen met groene vingers. Ardina haalt bovendien haar hart op met onder meer tekenen en borduren. Autoliefhebber Henk sleutelt graag aan zijn zilvergrijze BMW cabrio. Samen maken ze toertochten met de tweezitter.

Niet meer samen

Tja, en dan ben je zestig jaar getrouwd en leef je niet meer onder hetzelfde dak. De gezondheid van Ardina laat het niet meer toe. “Zestien jaar ben ik haar mantelzorger geweest. Uiteindelijk was het voor mij niet meer vol te houden”, verzucht Henk. Sinds enkele maanden woont zijn vrouw in verpleeghuis Wiedenhof. “Wel fijn dat u vandaag thuis bent. Oud zijn is soms heel ingewikkeld”, voelt Van den Hengel feilloos aan. “Hoe zien uw dagen eruit?” De bruid blijkt een bezige bij. Wast haar eigen kleding op de hand. Wiedt onkruid in de (besloten) tuin. Houdt in haar agenda een dagboekje bij. Poetst haar kamer, doet gymoefeningen. “Actief zijn, dan blijf je gezond”, stelt ze. Ze geniet van de familiekiekjes in haar appartement. En van de twee stillevens, geschilderd door zoon Erik.

Waardering

Wat waarderen ze nou het meest in elkaar als ze terugkijken op de afgelopen  zes decennia? “Dat ze thuis overal goed voor zorgde en me steunde”, vindt Henk. Zijn vrouw: “Dat hij altijd zijn gelijk wil hebben. Daar heb ik me trouwens nooit wat van aangetrokken!” Da’s lachen… “Ik bedoel, hij mag zijn wie hij is. En ik ook natuurlijk. Geen gehuichel.” Henk kijkt haar grinnikend aan. “Ja Arda, we hebben hetzelfde karakter. Beide zijn we Maagd, dan krijg je dat.”